ความเกลียดชังเป็นคำที่รุนแรง แต่ใช้ได้ดีกับแมงมุม - ชาว Cowichan Valley

ความเกลียดชังเป็นคำที่รุนแรง แต่ใช้ได้ดีกับแมงมุม – ชาว Cowichan Valley

ฉันพยายามที่จะไม่พูดว่าฉันเกลียดสิ่งต่าง ๆ เพราะฉันรู้สึกเกลียดเป็นคำที่รุนแรงมาก รอบๆ ลูกๆ ของฉันมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันกำลังเรียนรู้ที่จะอธิบายว่าทำไมฉันถึงไม่สนใจบางสิ่ง แทนที่จะบอกพวกเขาว่าฉันเกลียดมัน

ไม่มีอีกแล้ว “ก๊ะ! ฉันแค่เดินผ่านใยแมงมุม ฉันเกลียดใยแมงมุม!”

ถึงเวลาก็พูดตลอดแต่พยายามตามให้ทันว่า “ไม่ได้เกลียดนะ แต่มันออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ฉันไม่สนหรอกว่ามันจะรู้สึกยังไงเวลาโดนหน้าหรือ เส้นผม” หรืออะไรสักอย่าง

ฉันเกลียดแมงมุม ฉันไม่ได้เกลียดแมงมุม ฉันไม่สนหรอกว่ามันจะจับฉันด้วยความประหลาดใจ หรือในสถานที่ที่ฉันรู้สึกว่าไม่ควรไป ฉันไม่ชอบเรื่องเซอร์ไพรส์ โดยเฉพาะพวกแปดขา

มีลูกแล้ว นักล่า แมงมุม คงจะเดินจูงมือ ถ้าเราปล่อยเธอไป ฉันพบกล่อง ‘ผู้ดูแลแมงมุม’ พิเศษทางออนไลน์ที่คุณต้องการให้ฉันนำไปในวันคริสต์มาส เพื่อให้คุณมีแมงมุมเป็นสัตว์เลี้ยง เธอหมกมุ่นอยู่กับการได้กล่องนี้หรือทำกล่องของตัวเองมาสองสามสัปดาห์แล้ว ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเธอไม่เท่าเธอ พูดไปเถอะ

ดูเหมือนลูกคนอื่นของฉันจะไม่ค่อยดูถูกแมงมุมเท่าไหร่ แต่สำหรับฉัน เขาไม่อยากเป็นเพื่อนกับแมงมุมอย่างแน่นอน

เย็นวันต่อมา ฉันอยู่ที่สนามฟุตบอลถนนเชอร์แมน ถ่ายทำการแข่งขันฟุตบอลชายบนสนามหญ้า มันเป็นคืนฤดูใบไม้ร่วงที่สวยงาม พระอาทิตย์กำลังตกดิน และอากาศก็แจ่มใส แต่เราก็ยังเอากางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดไปหลบได้ เกมนี้น่าเล่นมาก และเสียงเด็กๆ เล่นอยู่ใกล้ ๆ ขณะที่พ่อแม่ดูเกมก็สนุก

ลูกชายของฉันเกลียดมัน

เขาค่อนข้างรำคาญที่เรา “ทำงาน” ในคืนวันเสาร์ แต่สักวันเขาจะรู้ว่าถ้านั่นคือ “งาน” เราโชคดีมาก เขาโกรธที่เราใช้เวลาส่วนตัวร่วมกันโดยทำงานในขณะที่พ่อและน้องสาวของเขากำลังทำอย่างอื่นด้วยกัน

ฉันบอกเขาว่ายิ่งเขาบ่นเวลาทำงานนานเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งฟุ้งซ่านมากขึ้นเท่านั้น และยิ่งฉันต้องยืนอยู่ที่นั่นนานขึ้นเพื่อพยายามให้ได้ภาพตรงกลาง เขายืนประท้วงอย่างเงียบ ๆ เมื่อจู่ๆ เขาก็กระโดดกลับมาและเริ่มเหวี่ยงเสื้อที่เขามัดไว้รอบเอวด้วยขาของเขา

“ก่อน!” “นั่นมันคลานอยู่บนขาฉัน!” เขาพูดพร้อมชี้ไปที่พื้น

มันคือแมงมุมมีขนสีดำขนาดใหญ่

เด็กที่อยู่ใกล้ๆ ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจึงรีบมารวมตัวกันเพื่อดูว่ามีอะไรคลานอยู่บนขาของลูกชายฉัน แม่อีกคนเข้ามาและใช้แอพเพื่อระบุว่าเขาเป็นแมงมุมล่าสัตว์ เรามองหน้ากันและตกลงกันโดยไม่มีคำพูดใด ๆ ว่าเราจะไม่พูดออกมาดัง ๆ ว่าเราไม่ชอบแมงมุมตัวนี้มากแค่ไหน เห็นได้ชัดว่าเราทั้งคู่ไม่ประทับใจ

ถึงอย่างนั้น เด็กๆ ก็ทิ่มแทงเขาด้วยความรู้สึกก่อนที่จะหยิบของบางอย่าง พวกเขาไม่อยากแตะต้องเขาด้วยซ้ำ

ในที่สุด เด็กผู้กล้าหาญก็พาเธอจากหญ้าไปตลอดทาง ผ่านทุ่งเล็กๆ ไปยังประตูอีกด้านของที่พัก ทันใดนั้นการอยู่ในสนามฟุตบอลก็ไม่น่าเบื่ออีกต่อไปและลูกชายของฉันก็วิ่งหนีไปพร้อมกับลูกแมงมุม

หลังจากที่ฉันได้รูปแล้ว เราก็เดินผ่านทุ่งโล่งไปยังรถ

งดการข้ามเขตรั้วข้ามรั้ว

“นี่คือที่ที่เราวางแมงมุม” เขาพูดอย่างประหม่า

“จองเลย” ผมพูดพร้อมกับวิ่งไปอีกฝั่ง มันผ่านไปเร็วกว่าด้วย

เมื่อเราขึ้นรถ ฉันบอกเขาว่าฉันภูมิใจในตัวมันมากที่สงบสติอารมณ์เมื่อเห็นแมงมุมที่ขา เพราะฉันไม่มั่นใจว่าฉันจะเป็นอย่างนั้น

“ผมมีอะไรจะบอกแม่ไหม” ถาม.

ฉันพูดว่า “แน่นอน”

“นี่ #@$!% ทำให้ฉันกลัว! เหมือนที่ ^%$# กลัวฉันจริงๆ”

ฉันพยายามไม่หัวเราะ และพยายามอย่าใช้คำหยาบคายของเขามากเกินไป แต่ฉันเห็นด้วยว่ามันเป็นสถานการณ์ที่น่าอัศจรรย์มากสำหรับเขาที่จะพบว่าตัวเองอยู่ในนั้น และฉันสังเกตเห็นว่าเขาจัดการกับมันได้ดีมาก

(ฉันบอกเขาทีหลังว่าฉันก็ภูมิใจในตัวเขามากเพราะเขารอขึ้นรถและไปยังสถานที่ที่สะดวกกว่าที่จะใช้คำพูดแบบนั้น ฉันคิดว่าเด็ก ๆ จะเรียนรู้คำศัพท์ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีก็ได้งานที่จะสอนพวกเขา เมื่อไม่เหมาะสมที่จะพูด – ซึ่งแทบทุกสถานที่สาธารณะ – และจากที่ส่วนตัวก็เยอะด้วย)

เมื่อเรากลับถึงบ้าน เราส่งข้อความหาพี่สาวและพ่อของเขาด้วยรูปแมงมุม และเล่าเรื่องราว – แต่หลังจากที่เขาถอดเสื้อผ้าของเขาออกและทำให้แน่ใจว่าแมงมุมจะไม่กลับบ้านพร้อมกับเขา ทั้งหมด.

“ใช่!” มันเป็นคำตอบของสามีฉัน เขาเขียนอีกครั้งว่าลูกสาวของเราหวังว่าเราจะพาเธอกลับบ้านเพื่อเป็นสัตว์เลี้ยง

ความขบขันและอารมณ์ขัน


#ความเกลยดชงเปนคำทรนแรง #แตใชไดดกบแมงมม #ชาว #Cowichan #Valley

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *