„Czy słyszałeś o tej znanej budowli, która teraz jest opuszczona i porzucona? Znasz historię tego, co się z nią wydarzyło?” 😟

Belle Grove, znane także jako Belle Grove Plantation, było wspaniałym posiadłością ziemską w stylach włoskim i grecko-renesansowym, położonym w parafii Iberville w Luizjanie, niedaleko White Castle. Gdy zostało ukończone w 1857 roku, przewyższyło wielkością pobliską Nottoway, która obecnie jest uznawana za największy zachowany dom plantacyjny przedwojennego okresu na południu Stanów Zjednoczonych, stając się jedną z największych rezydencji kiedykolwiek zbudowanych na Południu. Kamienno-murowany budynek miał 62 stopy (19 metrów) wysokości, 122 stopy (37 metrów) szerokości i 119 stóp (36 metrów) głębokości. Obejmował 75 pokoi, w tym cel więzienny, rozłożonych na czterech piętrach.


John Andrews był zamożnym plantatorem trzciny cukrowej z Wirginii, który posiadał Belle Grove. Miał ponad 7000 akrów (2800 hektarów) podzielonych między wiele plantacji, z 1,2 kilometra lini brzegowej rzeki w Belle Grove. W latach 30. XIX wieku, wraz z dr. Johnem Phillipem Readem Stone’em, współzałożył Belle Grove. Po rozwiązaniu partnerstwa w 1844 roku Andrews stał się jedynym właścicielem.

W latach 50. XIX wieku, ponad 150 osób, z których większość była niewolnikami, produkowało rocznie ponad 500 000 funtów cukru. Andrews wydał osiemdziesiąt tysięcy dolarów na budowę domu między 1852 a 1857 rokiem. Dom zaprojektował Henry Howard, architekt z Nowego Orleanu. John Randolph, właściciel plantacji Nottoway, i Andrews zostali uwikłani w słynną rywalizację.

Po wojnie secesyjnej i upadku gospodarki plantacyjnej Andrews sprzedał dom i plantację Zane Hellerowi w 1868 roku za znikomą sumę 50 000 dolarów (około 953 744 dolarów w 2023 roku). Po 65 latach własności i działalności przez Ware i jego przodków plantację w końcu kupili dwaj jego synowie, James Andrew Ware i John M. Ware. John poślubił Marie-Louise Dupré, krewną poprzedniego gubernatora Luizjany, Jacque’a Dupré, podczas gdy James poślubił Mary Elizę Stone. W kolejnych czterech pokoleniach imię Marie-Louise nadawane było każdej pierwszej dziewczynce.

Ostatecznie Plantację Dixon Grove posiadał John i Marie-Louise, a całe posiadłości kupili James i Mary Eliza Stone. W 1924 roku, po kilku latach niepowodzeń w rolnictwie, John Ware i jego żona wyjechali.

Wyjątkowo zaprojektowany dom w Belle Grove zaczął podupadać w trudnym klimacie powojennym Luizjany. Jedno skrzydło zostało zniszczone przez przeciek dachu, który rozprzestrzenił się z powodu zaniedbania. Dom został kupiony przez kilka osób, z których wszystkie miały zamiar go odnowić, ale żadna z nich nie miała środków w trudnych czasach II wojny światowej i Wielkiego Kryzysu, aby powstrzymać stopniowe pogorszenie się domu. Dom został zniszczony podczas niewyjaśnionego pożaru w nocy.

 

Like this post? Please share to your friends:

Videos from internet

Related articles: